Αναπόφευκτα, κάποιος από τους δύο γονείς θα χάσει δικαστηριακά την επιμέλεια του τέκνου και δε θα μένει μαζί του. Ο νόμος ωστόσο παρέχει στον γονέα που δε διαβιεί με το ανήλικο τέκνο το δικαίωμα της προσωπικής επικοινωνίας με αυτό. Δικαίωμα επικοινωνίας έχουν επίσης και οι ανιόντες του παιδιού (παππούδες, γιαγιάδες) ώστε το παιδί να μην απεμπολεί τον πυρήνα της οικογενειακής του ρίζας, αλλά να νοιώθει τη στοιχειώδη οικογενειακή συνοχή. Μια ομαλή οικογενειακή δομή στην οποία το ανήλικο είναι ενταγμένο αποτελεί θεμελιώδες εχέγγυο για τη βελτίωση της ανάπτυξης της προσωπικότητας του.

 

Αναφορικά με τον τρόπο άσκησης της επικοινωνίας τέκνου, αυτή μπορεί να ρυθμιστεί είτε με κοινή συμφωνία των συζύγων, είτε σε περίπτωση διαφωνίας τους με δικαστική απόφαση. Η κρίση του δικαστηρίου για τη ρύθμιση της επικοινωνίας με το τέκνο όταν δεν υπάρχει κοινή συμφωνία των γονιών είναι in concreto ανάλογα με τις υφιστάμενες συνθήκες και το συμφέρον του τέκνου ανά περίπτωση.

Ακολουθήστε τον Κωνσταντίνο Καμουζή στο Facebook

Ο τόπος στον οποίον ασκείται η επικοινωνία τέκνου επιλέγεται ανάλογα με τη ποιότητα της σχέσης του με το γονέα, με τη πνευματική ωριμότητα και ηλικία του τέκνου καθώς και με τις λοιπές περιστάσεις (όπως π.χ. απόσταση σημείου επικοινωνίας από τον τόπο διαμονής του παιδιού). Σε περίπτωση που ο γονέας που δικαιούται επικοινωνία με το τέκνο, παραλείπει να ασκεί το δικαίωμα που έχει για επικοινωνία με το τέκνο, μπορεί να πραγματοποιηθεί περιορισμός του δικαιώματος του αυτού με δικαστική απόφαση. Ωστόσο σε περίπτωση που ο γονέας που έχει το προνόμιο της επιμέλειας τέκνου, εμποδίσει το δικαίωμα που έχει ο άλλος γονιός για επικοινωνία με το τέκνο, υπάρχει περίπτωση η συμπεριφορά του αυτή να οδηγήσει στην αφαίρεση της άσκησης της επιμέλειας του με δικαστική απόφαση. Θα πρέπει λοιπόν να καταστεί σαφές πως η παρεμπόδιση της επικοινωνίας του τέκνου με τον γονέα που δεν έχει την επιμέλεια του συνιστά κακή άσκηση της γονικής μέριμνας. Ο νόμος λοιπόν παρέχει το δικαίωμα και στον γονέα που έχει χάσει την επιμέλεια να διατηρεί την επαφή με τα παιδιά του και να μην αποξενώνεται από αυτά.

 

Ο σκοπός του νόμου για τις συγκεκριμένες ρυθμίσεις εντοπίζεται στην έμφυτη ανάγκη που έχουν και τα δύο μέρη (τέκνα- γονέας άνευ επιμέλειας) να περνούν χρόνο μαζί και να ανατροφοδοτούνται συναισθηματικά ώστε να μη δημιουργείται χάσμα στις ενδοοικογενειακές σχέσεις. Ο γονιός που δεν έχει πια την επιμέλεια συνεχίζει να είναι γονιός, να αγωνιά για το μέλλον του παιδιού του και δικαιούται να παρακολουθεί διακριτικά την ψυχοπνευματική ανάπτυξη του αλλά και το επίπεδο διαβίωσης του ως εγγυητής της ομαλούς ένταξης του στον ενήλικο βίο.

 

Βρείτε τον Δικηγόρο Κωνσταντίνο Καμουζή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

Tags

| |